ขอโทษที่หายไปนานค่ะเกิดจากแม่ต้องนอนพักรักษาตาอยู่เป็นอาทิตย์เรื่องจากเรากางร่มให้ลูกเพื่อบังแดดตอนไปตลาด พอหุบร่มเก็บ รู้สึกว่าจะเป็นร่มที่กดปิดอัตโนมัตินี่แหละ พอหุบร่มเสร็จเห็นว่าร่มยังยาวอยู่น่าจะพับให้สั้นได้อีกก็เลยดันตรงที่จับร่มเข้าไปแบบสุดแรง…. แล้วจับไม่แน่นส่งผลให้ด้ามร่มกระแทกตาอย่างแรง จนคอนแทกเลนส์กระเด็นออกมา วินาทีนั้นลืมตาไม่ได้เจ็บจนเหมือนตาจะหลุด ร้องไห้อย่างเดียว ตาเขียว แดงและช้ำตรงเบ้าตา วินาทีนั้นร้งไห้โฮด้วยความดจ็บและ เพกลัวตาจะมองไม่เห็น รักษาตาอยู่เป็นอาทิตย์จากวันแรกมองไม่เห็นเพราะลืมตาไม่ขึ้น ในวันถัดไป ก็เริ่มลืมตาได้บ้างและมองเห็นแบบเลือนลาง จนหลายวันต่อมาลืมตาได้แบบเต็มตา และมองเห็นชัดเจนได้ในที่สุด

ข้อคิดที่ได้
1. ณ วันที่เรายังมีทุกอย่างครบ จงขอบคุณและจงมองสิ่งนั้นเป็นสิ่งสวยงาม วันที่เรามองเห็นลูกแบบชัดๆวันแรก ก็ดีใจเหนือสิ่งอื่นใด แต่ทุกอย่างที่เรามองเห็นก็สวยงามไม่แพ้กัน ดีใจที่ได้มองเห็นอีกครั้ง

2300. ถึงแม้วันที่ตาเจ็บข้างนึง เราก็ยังคงดูแลลูกอยู่เพราะลูกก็อยากจะเข้ามาหาและเล่นด้วยเสมือนตามองเห็นปรกติ ความเข้มแข็งของแม่ นี่ไงถึงแม้จะป่วยแต่ก็เพื่ออยากเห็นรอยยิ้ม หรือแค่ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วนั้น

ความรักของแม่…. ยิ่งใหญ่มากๆนะ จะอินมากถ้าเรื่องนั้นเจอกับตัวเอง

 

(Visited 8 times, 1 visits today)